Motywem przewodnim dzieła jest opuszczony dom. Symbole domu, którymi u Olszowy są elementy wnętrz i przedmioty codziennego użytku – to rzeczy powszechne i błahe, a zarazem intymne i mające charakter egzystencjalny.

Instalacje balansują na granicy snu i jawy. Realność śniadaniowej filiżanki, w której mleko stanęło dęba, jest niepewna. Niemniej jednak jest ona nośnikiem nostalgii i naznacza doświadczenia tęsknoty za domem i bezradności wobec konieczności jego opuszczenia.