Cykl „Czarno to widzę” zwiastuje fatalistyczną wizję końca, jest przesiąknięty pesymizmem, jednak nie sugeruje rezygnacji z podejmowania działania.

W przedstawionej pracy Bartek Kokosiński porusza problem pozornego przekonania ludzkości o panowaniu nad żywiołem. Artysta podkreśla, że dążąc do zdominowania natury ciągle igramy z ogniem. Doprowadzając do pożarów i tworząc pogorzeliska człowiek zostawia po sobie pustynię rzeczywistości, na której czuć jedynie smutek, marazm i zapach benzyny.