Praca powstała w technice cyjanotypii – jednej z najwcześniejszych metod fotograficznych, wykorzystującej światłoczułość soli żelaza. Powlekany nimi materiał jest naświetlany bezpośrednio słońcem, które staje w pewnym sensie współtwórcą dzieła. Charakterystyczny błękit pruski, uzyskiwany w tym procesie, przywodzi na myśl kolor lodowców, będących jednym z powracających motywów w twórczości Diany Lelonek.

Punktem wyjścia dla pracy była wyprawa w Alpy. Przez dwa miesiące światło wpadające przez niewielki otwór do zostawionej przez artystkę w górach camery obscury rejestrowało drogę słońca na tle monumentalnego krajobrazu. W ten sposób powstała solarigrafia, w której słońce wypaliło swój ślad, kreśląc świetlisty łuk nad lodowcem.