Przestrzeń
Pierwsza edycja programu rezydencyjnego w Dańkowie
18 lipca – 19 sierpnia 2026
Latem 2026 roku obydwa się pierwsza edycja programu rezydencyjnego Wolski Foundation, pomyślana jako inicjatywa wspierająca proces twórczy artystów przez wspólny czas pracy, rozmów i przygotowań do wystawy.
Miejscem rezydencji jest Dańków, dworek położony około 70 km od Warszawy, na terenie historycznego gospodarstwa rodziny Wolskich. Przez cztery pokolenia to miejsce było związane z działalnością naukową
i eksperymentalną rodziny. Dziś, dzięki działalności Xawerego Wolskiego, funkcjonuje jako fundacja artystyczna obejmująca park rzeźby, przestrzenie wystawiennicze, pracownie oraz przestrzeń rezydencyjną.
Dom rezydencyjny w Dańkowie, fot. Jacek Kucharczyk,
dzięki uprzejmości Wolski Foundation
Pierwsza edycja programu koncentruje się na rozwoju nowych projektów czterech zaproszonych artystów: Enrique Argote, Ivana Buenadera, Emilii Durki i Máximo Gonzáleza. Podczas pobytu uczestnicy pracują nad indywidualnymi realizacjami, wymieniają się doświadczeniami oraz biorą udział w spotkaniach i konsultacjach z zaproszonymi kuratorami.
Tematem przewodnim rezydencji jest Przestrzeń – rozumiana zarówno w odniesieniu do szczególnego charakteru Dańkowa, miejsca powrotu i międzypokoleniowych więzi, jak i jako punkt wyjścia dla szerszej refleksji artystycznej. Międzynarodowy charakter programu ma sprzyjać wymianie doświadczeń i otwierać nowe perspektywy dla rozwijanych podczas rezydencji projektów.
Program zakończy wystawa w Galerii LETO w Warszawie (22.08–6.09.2026), prezentująca prace powstałe w ramach rezydencji.
Fundacja dela.art jest mecenasem pierwszej edycji programu rezydencyjnego w Dańkowie.
Organizacja: Wolski Foundation
Partner: LETO Gallery
Mecenasi: Fundacja Artystyczna Podróż Hestii, ERGO Hestia, dela.art foundation
Współpraca: Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych
Artyści: Enrique Argote, Ivan Buenader, Emilia Durka Máximo González
Enrique Argote (ur. 1988) jest artystą wizualnym mieszkającym i tworzącym w Meksyku. Początkowo kształcił się w zakresie inżynierii przemysłowej i systemowej,
a następnie ukończył School of the Art Institute of Chicago. Jego praktyka artystyczna obejmuje rzeźbę, instalację, sztukę obiektu oraz wideo, a jej formalny język opiera się na wykorzystaniu przedmiotów przemysłowych i znalezionych materiałów wyjętych z ich pierwotnego kontekstu.
W swojej twórczości artysta koncentruje się na krytyce określonych struktur władzy oraz na próbie zrozumienia znaczenia pracy i procesu wytwarzania wartości we współczesnym społeczeństwie. Interesuje go dekonstrukcja norm organizujących to, co staje się widzialne i uznawane za prawomocne – zarówno w codziennych relacjach społecznych, jak i w świecie sztuki. Jego prace często zawierają elementy dydaktyczne i partycypacyjne, które skłaniają odbiorcę do ponownego przyjrzenia się temu, co wydaje się oczywiste, otwierając tym samym szczelinę
w istniejącym systemie.
Brał udział w znaczących wystawach, m.in. w Biennale
w Hawanie (2024–2025), miał wystawę indywidualną
w CROMA w Meksyku (2024), a także zrealizował wielkoformatową instalację indywidualną w Torre de los Vientos autorstwa Gonzalo Fonseki w Meksyku (2025), oraz
w wielu innych projektach.
Enrique Argote
Ivan Buenader (ur. 1972) jest argentyńskim pisarzem, poetą
i artystą wizualnym. Dzieli swój czas między Meksyk i Alicante w Hiszpanii.
Po 14-letniej karierze w branży technologii informacyjnych całkowicie poświęcił się sztuce, budując różnorodny dorobek obejmujący 10 niezależnych powieści, 6 eksperymentalnych tomów poezji, malarstwo, sztukę wideo oraz performance. Jego artystyczna praktyka koncentruje się na łączeniu literatury z formami wizualnymi. Jest twórcą inicjatyw skupiających artystów, takich jak CFW Poet Agency.
Swoją twórczość prezentował w międzynarodowych galeriach w Europie, USA i Meksyku.
Ivan Buenader
Emilia Durka (ur. 1992) jest artystką malarką mieszkającą
i tworzącą w Warszawie. W swojej twórczości łączy elementy pamięci i uważnej obserwacji, aby uchwycić ulotne wrażenia efemerycznych krajobrazów. Oddaje je w charakterystycznym, autorskim języku malarskim.
Badając relacje między miejscem a pamięcią, przekształca pejzaż w metaforę ludzkiej natury. Krajobraz staje się odbiciem jej emocjonalnego i osobistego doświadczenia – rozwija się poprzez przeżycie, zamiast przedstawiać konkretne, jednoznacznie określone miejsce.
Wykształcenie z zakresu architektury krajobrazu wpływa na sposób, w jaki odczytuje przestrzeń, pozwalając jej dostrzegać zarówno jej piękno, jak i pęknięcia oraz ślady przemian. Studiowała w Polsce, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych, a jej twórczość kształtują nomadyczny styl życia oraz nieustanna potrzeba zanurzania się w naturze. Jej wszechstronne wykształcenie obejmuje architekturę krajobrazu ze specjalizacją w ogrodach historycznych, studia nad przestrzenią miejską oraz modę.
W 2024 roku otrzymała stypendium umożliwiające naukę w The Art Students League of New York, gdzie pod kierunkiem Bruce’a Dorfmana stworzyła cykl „Landscapes of Solastalgia”, zaprezentowany następnie podczas dwóch indywidualnych wystaw w Nowym Jorku.
Emilia Durka
Máximo González (ur. 1971) jest artystą wizualnym pochodzącym z Bella Vista w prowincji Corrientes
w Argentynie.
Jego praktykę artystyczną definiuje rygorystyczny dobór materiałów, które nadają znaczenie każdej pracy – od malarstwa i rzeźby w kamieniu oraz brązie po efemeryczne instalacje. Jego sposób podejścia do materii zapoczątkował kontakt z drewnem i naturalnymi materiałami w dzieciństwie, który potem przerodził się w zainteresowanie rzemiosłem artystycznym oraz tradycjami ludowymi. Pod wpływem analiz filozoficznych i literatury jego podejście artystyczne wykorzystuje w pełni specyfikę każdego medium artystycznego.
Jego międzynarodowe podróże dopełniają transkulturowy charakter jego twórczości, w której pochodzenie, źródło oraz wymiana materiałów stanowią centralny punkt prowadzonych przez niego badań artystycznych.
Máximo González
Więcej o: