Pierwsze neony pojawiły się w naszej stolicy już w latach 20. XX wieku, będąc jednym z elementów współtworzących wizerunek Warszawy jako nowoczesnego miasta. Po wojnie odegrały szczególną rolę w procesie odbudowy miasta, stając się symbolem powrotu życia i miejskiej energii.

Pod koniec lat 50. ogłoszono plan tzw. „neonizacji”, zakładający rozświetlenie miasta kolorem. Gomulicki lubi mówić o tym okresie jako o „elektrycznej wiośnie”. Praca artysty podejmuje dialog z tą tradycją. Na tym tle wyraźnie wybrzmiewa też jej osobisty wymiar. Niezwykle ważną figurą w życiu Maurycego był jego dziadek, wybitny varsavianista Juliusz Wiktor Gomulicki – zastąpił mu on przedwcześnie zmarłego ojca, co w naturalny sposób wpisało miłość do Warszawy w uniwersum artysty jako jeden z jego istotnych komponentów.