Paradoks patrzenia w przeszłość i rekapitulacji tradycji za pomocą najnowszych – prawie futurystycznych – technologii jest nicią łączącą praktyki artystyczne Janka Simona i Wojciecha Kucharczyka. Dla Simona przeszłość stanowi archiwum, z którego artysta czerpie dane i informacje dla produkcji wiedzy o współczesności. Poszukiwań uniwersalnego języka wizualnego, wykraczającego poza hierarchie kulturowe, dokonuje na podstawie motywów pochodzących z różnych etnicznych tradycji, powrotu do dawnych tekstów i artefaktów. Jednak nawet po wieloetapowych mutacjach i zmianach, zbadane i przeinaczone przez Simona elementy tradycji nigdy nie zostają całkowicie wyrwane z kontekstu.
W cyklu Rzeźb z Muzeum Człowieka w Paryżu, odtworzonych na podstawie rysunków Oskara Hansena i Lecha Kunki, artysta wykorzystuje zaawansowane oprogramowanie, lecz bez udziału sztucznej inteligencji – śmiało wraca do polskiej historii sztuki, odwołując się do klasyków XX wieku i łącząc historię rodzimą z kontekstem europejskim oraz światowym.

Z kolei w cyklu Meta Folklore, gdzie obecność AI jest wyraźnie manifestowana przez artystę, wizualizacje dzieł sprzed setek lat stają się punktem wyjścia do generowania nowych kompozycji. Użycie do retrospekcji zarówno nowoczesnych narzędzi technologicznych, jak i sztucznej inteligencji pozwala Simonowi nie tylko odwiedzić tradycję, lecz także uwspółcześnić ją, umiejscowić w nowym kontekście oraz postawić pytanie o jej rolę w zglobalizowanym świecie – pytanie, na które jednoznacznej odpowiedzi w tym momencie nie mamy.

Dla Wojciecha Kucharczyka podstawą pracy z programem sztucznej inteligencji również jest nieskrępowany linearnym szablonem myślenia chronologicznego sposób opracowywania danych. Artysta podkreśla, że praktykuje recykling danych w dobie śmieciowego zalewu obrazów i informacji. Jego fascynacje geografią, mitologią i całą tradycją, która stoi u podwalin historii sztuki, przekłada się w twórczości na motyw maski i kostiumu. Artysta zaznacza: „Najbardziej interesuje mnie etnologiczny wymiar ukrywania się w różnych kulturach”.
Cykl Bells of Resistance aka Maski przedstawia fuzję różnych kultur i epok, przeinaczonych przez sztuczną inteligencję. Element poznawczy dla Kucharczyka ma tutaj wymiar podwójny. Z jednej strony współpraca z AI pozwala opanować nadmiar informacji dotyczącej kulturowego dziedzictwa ludzkości, a z drugiej – maszyna kreuje alternatywne opcje w niezliczonej ilości wariantów. Innymi słowy: pokazuje nie tylko „jaka była” tradycja, ale też potencjalnie „jaka mogła być” albo „jaka może być”. Recykling kulturowy, który uprawia Kucharczyk, polega na przetwarzaniu dziedzictwa, poszukiwaniu wspólnych i kontrastujących elementów kultur, ale też kreowaniu pewnej fikcji – karnawału, który wpisuje się w ciąg tradycji nakładania masek i modyfikacji tożsamości.